Hier zie je mij met Dushi Sugarplum op de dansvloer op Mambo Beach. Helaas bleek al gauw dat ze dit jaar op Mambo Beach geen schaatsbaan hebben aangelegd.
Aansluitend bezocht ik daarom maar Christmas Island. Daar is het ‘gewoon’ het hele jaar door Kerstmis. Ik schaatste er alleen temidden van de pinguïns. Wat is dat toch met Second Life en pinguïns? Ik herinner me opeens meerdere confrontaties met deze diertjes door het jaar heen, en ook op plekken waar je ze niet zo snel zou verwachten! Ik heb zelfs eens een tentoonstelling bezocht die helemaal was ingericht met pinguïnfoto’s.

Een eindje verderop kwam ik de tijdmachine van H.G. Wells tegen, ik herkende ‘m direct uit de film.

Meestal zijn dit soort objecten in SL wel te koop, ik weet niet of dat voor dit apparaat ook geldt. Maar veel nut zag ik toch al niet in de aankoop ervan.

In veel sims zijn de teleport-zuiltjes vaak niet meer dan een rondje in de vloer, hier zijn ze echter slim vermomd als typisch Engelse telefooncellen.

Om de middag helemaal tot een succes te maken ging ik ook nog langs in zo’n karakteristieke pub. Ik heb er zelfs even een dansje gewaagd.

In werkelijkheid was het natuurlijk een hele interessante uitwisseling. Want het ging er vooral om wat er níet gezegd werd (als men begrijpt wat ik bedoel). Mijn gesprekspartner – voor alle duidelijkheid: links op de foto – was een ‘furry’, en daar schuilt op zich al een hele wereld aan opvattingen achter, die voor ons als buitenstaanders, zelfs al zijn we goed bekend met Second Life, moeilijk te doorgronden is. Bovendien draagt hij nog een mijnhelm en een net jasje, blijkbaar wil hij (zij?) zich dus ook nog door middel van kleding onderscheiden.
Op het vlak van de kledij was ik zelf, vond ik, ook nogal goed bezig geweest. Men oordele zelf. Het was al met al zo’n verbijsterende confrontatie dat de exacte onderwerpen waarover we spraken me nu even ontschoten zijn …

Sterker nog: het bleek een antieke bijbel te zijn, waarin je op je gemak kon bladeren door op de pagina’s te klikken. Ook de aankleding van het gebouw (kapel?) kon mijn goedkeuring wegdragen. Op de muur zie je een groot schilderij of wandtapijt. Jammer dat ik geen ‘landmark’ heb gemaakt voor die plek.

Daarna belandde ik nog bij een waarzegster. 

Om de toekomst te laten voorspellen moesten er 2 personen aanwezig zijn. Dus stuurde ik gauw een uitnodiging de deur uit aan mijn kennissen ‘Jerrino’ en ‘Tabea’ die op dat moment online waren. Blijkbaar hadden ze het te druk met andere virtuele zaken, want ze kwamen geen van tweeën opdagen. De toekomst blijft jammer genoeg dus ongewis.